حسين مدرسى طباطبائى
272
برگى از تاريخ قزوين ( فارسى )
( 65 ) استدعانامچهء مير ابراهيم و ميرزا موسى كه مربوط به همين سنوات است . در آن گفته مىشود كه توليت آستانهء شاهزاده حسين با مير عبد العظيم بوده كه سپس به مير محمد نصير و مير محمد ابراهيم رسيده و دو تن ياد شده از اولاد و احفاد اينان بودهاند . نيز اشاره مىشود كه برخى معاندين در اين ايام امر را بر بعضى از فضلاء مشتبه نموده و در امر توليت مداخله مىكنند . با تصديق محمد خليل حسينى از علماء همين دورهء قزوين : به شرف عرض مقدس عالى مىرساند كه از قديم الايام الى حال توليت مزار كثير الانوار آستانهء متبركهء منورهء امامزادهء واجب التكريم و التعظيم شاهزاده حسين دار السلطنهء قزوين عليه و على آبائه الف الف الثناء ابا عن جد با مرحمت و غفران پناه آقا مير عبد العظيم مرعشى بوده و بعد از فوت او به مرحمت و غفران پناهان مير نصير و مير محمد ابراهيم بوده كه ليلا و نهارا به خاكروبى آستان ملايك پاسبان مشغول و احدى در خدمت مزبوره هيچ وقتى از اوقات شريك و سهيم و دخيل نبوده و امر توليت منحصر به مرحمت و غفران پناهان مزبور داشته و كمترين از اولاد و احفاد ايشان مىباشم و حال بعضى از معاندين در خدمت بعضى فضلاء ذوى العز و الاحترام امر را مشتبه نموده ، مىخواهند كه دخل تصرف در امور توليت كمترين نموده باشد . مستدعى چنان است كه آنچه بر ملازمان عالى محقق و مشخص شده و به خاتم شريف مختوم بفرمايند كه عند اللّه و عند الرسول ضايع نخواهد شد . باقى امركم مطاع .